Je bent hier:

Gepost op

Het is bijna week van de vrijwilliger. En vrijwilligen, dat kan het jeugdwerk als geen ander. Er zijn tienduizenden jongeren die zich wekelijks engageren om activiteiten op poten te zetten. Dat doen ze niet enkel voor honderdduizenden kinderen, maar ook een beetje voor zichzelf. Ontelbaar veel uren kruipen in die engagementen en vaak moeten ze die uren vinden tussen het studeren en werken door. Dat dit voor onze samenleving van onschatbare waarde is, is zo klaar als een klontje.

Vrijwilligen gaat door met of zonder een virus. Het jeugdwerk blijft zich keer op keer heruitvinden om binnen de maatregelen toch momentjes van spel, vriendschap en plezier mogelijk te maken. Dat doen die vrijwilligers nu al een jaar zonder morren of aarzelen. Ondanks het feit dat een grote motivator voor die engagementen al even is weggevallen. Napraten in de scoutsbar en teambuildingsactiviteiten zijn al maanden niet meer mogelijk. Het zijn die belangrijke sociale contacten die grotendeels ontbreken. We vragen ontzettend veel van onze jongeren en dansen bijgevolg op een dun koord als het gaat om hun welzijn. En daarom zette ik mij aan het schrijven.

Napraten in de scoutsbar en teambuildingsactiviteiten zijn al maanden niet meer mogelijk. Het zijn die belangrijke sociale contacten die grotendeels ontbreken.

Want kinderen een nachtje in de cel steken is onaanvaardbaar. Een groepje van vijf Brugse jongeren voor de jeugdrechter laten verschijnen even min. Zeker als het gaat om scoutsleiders die nog even zitten na te praten over de activiteit die ze net organiseerden. Strikt genomen overtraden ze de regels, maar had een waarschuwing hier niet kunnen volstaan? Het gaat ten slotte om kinderen en jongeren die na een jaar geduld en begrip het af en toe eens toelaten om jong te zijn.

Deze schijnbaar lichte gevolgen zijn voor die jongeren zelf niet te onderschatten. Het ondermijnt een gezonde en zorgeloze leefwereld voor hen om in op te groeien. Het ondermijnt de zin en motivatie voor veel vrijwilligers in dit land om verder te doen. Deze straffen zijn volledig buiten proportie, hoe je het ook draait of keert.

Dat het virus ons soms irrationeel of onbedachtzaam doet handelen is al duidelijk. Maar laten we toch aantonen dat we het met z’n allen het hoofd kunnen bieden. Tegenover onze kinderen en jongeren moeten we in staat zijn om meer mildheid voor de dag te leggen. Want dit virus verandert niets aan het feit dat zij middenin hun ontwikkeling en groei zitten. Het is aan ieder van ons om te bepalen hoe we die ontwikkeling willen stimuleren. Met straffe sancties en weinig ruimte voor spel en plezier? Wat mij betreft alvast het tegenovergestelde.

Een begripvolle, virtuele schouderklop aan alle jonge vrijwilligers in dit land. Jullie impact is enorm.